شب يلدا يا «شب چله» شب اول زمستان و درازترين شب سال است. و فردای آن با دميدن خورشيد، روزها بزرگ تر شده و تابش نور ايزدی افزونی می يابد. اين بود که ايرانيان باستان، آخر پاييز و اول زمستان را شب زايش مهر يا زايش خورشيد می خواندند و برای آن جشن بزرگی بر پا می کردند.
اين جشن در ماه پارسی «دی» قرار دارد که نام آفريننده در زمان قبل از زرتشتيان بوده است که بعدها او به نام آفريننده نور معروف شد،همان که در زبان انگليسی "
day"خوانده می شود.

يلدا و جشنهای مربوطه که در اين شب برگزار می شود،يک سنت باستانی است.يلدا يک جشن آريايی است و پيروان ميتراييسم آن را از هزاران سال پيش در ايران برگزار می کرده اند.يلدا روز تولد ميترا يا مهر است.اين جشن به اندازه زمانی که مردم فصول را تعيين کردند کهن است.

نور، روز و روشنايی خورشيد،نشانه هايی از آفريدگار بود در حالی که شب ، تاريکی و سرما نشانه هايی از اهريمن. مشاهده تغييرات مداوم شب و روز مردم را به اين باور رسانده بود که شب و روز يا روشنايی و تاريکی در يک جنگ هميشگی به سر می برند.روزهای بلندتر روزهای پيروزی روشنايي بود درحالی که روزهای کوتاه تر نشانه ای از غلبه تاريکی.
برای در امان بودن از خطر اهريمن،در اين شب همه دور هم جمع می شدند و با برافروختن آتش از خورشيد طلب برکت می کردند.

آيين شب يلدا يا شب چله، خوردن آجيل مخصوص ، هندوانه، انار و شيرينی و ميوه های گوناگون است که همه جنبه نمادی دارند و نشانه برکت، تندرستی، فراوانی و شادکامی هستند. در اين شب هم مثل جشن تيرگان، فال گرفتن از کتاب حافظ مرسوم است. حاضران با انتخاب و شکستن گردو از روی پوکی و يا پری آن، آينده گويی می کنند.

اینم یه لینک یلدایی

http://www.iranclip.com/etc/yalda2.html

امیدوارم شب به یاد ماندنی داشته باشید